Herman (Stuuf) Bernard Wiardi Beckman

Herman (Stuuf) Bernard Wiardi Beckman is op 4 februari 1904 in Nijmegen geboren. Zijn vader Jacob Wiardi Beckman is zenuwarts en psychiater en zijn moeder Everdina Suzanna Kuenen komt uit een geslacht van wetenschappers. In 1922 doet hij eindexamen gymnasium, waarna hij in Leiden geschiedenis gaat studeren bij de befaamde historicus Johan Huizinga. Op 3 december 1927 treedt hij in het huwelijk met Maria Petronella Margaretha Wackie Eysten, met wie hij drie dochters krijgt. Beïnvloed door zijn moeder raakt Wiardi Beckman in de ban van het socialisme. De latere fractievoorzitter van de PvdA, Marinus van der Goes van Naters, beweegt hem ertoe als jonge student lid te worden van de SDAP. Later wordt hij door het partijbestuur van de SDAP aangetrokken om Pieter Jelles Troelstra te helpen bij het voltooien van diens 'Gedenkschriften'. Na het overlijden van Troelstra in 1930 schrijft Wiardi Beckman het laatste deel hiervan.

Dr. Wiardi Beckman, hoofdredacteur van Het Volk, wordt als persofficier toegevoegd aan de staf van generaal Winkelman. Hij was één van de opstellers van de proclamatie waarin generaal Winkelman de capitulatie aan het Nederlandse volk meedeelde. In de bezettingstijd wordt Wiardi Beckman lid van de redactie van de illegale krant Het Parool.

De regering in Londen wil graag dat hij naar Londen komt. In 1941 probeert hij met Peter Tazelaar naar Engeland te ontsnappen, hetgeen mislukt. In de nacht van 17 op 18 januari 1942 doet hij samen met Frans Goedhart een nieuwe poging, maar ze worden op het strand van Scheveningen gearresteerd. Goedhart krijgt de doodstraf, maar slaagt erin tijdens vervoer te ontsnappen. Wiardi Beckman wordt naar concentratiekamp Natzweiler gebracht en later naar Dachau. Daar ontmoet hij Wim Roessingh en op 2 oktober 1944 Nico Rost. Ze voeren gesprekken over journalistiek en de wenselijke politieke situatie in Nederland na de oorlog.

Wiardi Beckman overlijdt in de nacht van 14 op 15 maart 1945 in Dachau aan vlektyfus. Een van zijn medegevangenen, de dichter Ed. Hoornik, schrijft later in een In Memoriam: 'Toen schoof hij zacht zijn arm onder de mijne door. Zeg mij – zijn stem werd warm – aan wien ik toebehoor.' Zijn moeder en zijn zuster Wil, die op de Van Hogenhoucklaan 72 in Den Haag wonen, hebben pas na de oorlog gehoord dat hij in Dachau zat. Zijn graf is op het Nationaal Ereveld te Loenen.