Leonardus (Leo) Boere

Leonardus Boere is het oudste van acht kinderen van Dorus Boere en Leentje van den Heuvel. Vader is stoker/machinist bij de toenmalige olieslagerij van Verloop op de Westerwal, de 'koekenfabriek', in Oudewater. Het gezin woont aan de Lange Burchwal in Oudewater. Leo is een vriendelijke, oersterke kerel die altijd voor iedereen klaarstaat. Hij werkt aan de kades van de IJssel bij het laden en lossen van vrachtschepen.

Samen met zijn vriend Joop van Beek begint Leo vermoedelijk in april 1943 aan de uitvoering van hun gevaarvolle plan om naar Engeland te gaan en zich daar aan te sluiten bij de Nederlandse strijdkrachten. Om de strenge bewaking van de havens en kust te omzeilen, gaan ze eerst in Frankrijk werken bij de bouw van bunkers. Op die manier verkrijgen ze documenten waarmee ze door Frankrijk kunnen reizen, om daarna via Spanje en Portugal de oversteek te wagen.

In het zuiden van Frankrijk worden beide mannen echter gearresteerd en na verhoor gevangen gezet in het verzamelkamp Compiègne bij Parijs. Op 25 juni 1943 worden enkele honderden gevangenen per trein naar het concentratiekamp Buchenwald gebracht. De omstandigheden in het kamp zijn bijzonder slecht. De overvolle barakken hebben voorheen gediend als paardenstal. Na veertien dagen gaat Leo op transport naar het Aussenkommando Peenemünde aan de Oostzee, een subkamp van het concentratiekamp Ravensbrück. Peenemünde is het testgebied en de productie van de V2-raketten, Buchenwalders moeten op het terrein zwaar grondwerk verrichten.

Op 14 oktober 1943 komt Leo terug in Buchenwald. Daarna zijn Leo en Joop vermoedelijk getransporteerd naar het concentratiekamp Dora. Precies een maand na elkaar zijn zij overleden: Joop op 4 maart 1945 en Leo op 4 april 1945. Wat hun dood zo extra triest maakt, is het feit dat slechts een week na Leo's overlijden het Amerikaanse leger op 11 april het kamp bevrijdt. Moeder Boere heeft het nooit kunnen geloven. Het koordje dat altijd uit de brievenbus stak, mocht er ook 's nachts niet worden uitgehaald, omdat Leo thuis zou kunnen komen en toch zeker niet voor een gesloten deur zou mogen staan. Dat bleef zo tot in de jaren zestig, tot aan haar overlijden.