Mozes (Max) Tailleur

Mozes (Max) Tailleur is op 12 juni 1909 in Amsterdam geboren. Hij wordt 'Max' genoemd en groeit op in de Amsterdamse Jodenbuurt. Zijn vader, Hijman Tailleur, is handelsreiziger en fabrikant en zijn moeder, Schoontje Erwteman, is huisvrouw. Als schooljongen is Tailleur al bezig met het amuseren van anderen. Serieuze betrekkingen als handelsreiziger en diamantslijper worden een mislukking. In 1936 trouwt Max Tailleur met Sophia Wijnschenk.

Direct na de Duitse inval probeert Max via Duinkerken naar Engeland te gaan. Als dat mislukt, gaat hij terug naar Antwerpen. Hij werkt er als diamantslijper. 's Avonds treedt hij op als conferencier in verschillende bioscopen. In 1942 slaagt Max erin om naar Zwitserland uit te wijken. Hij wordt ondergebracht in het werkkamp in Cossonay. Als zijn echtgenote arriveert, worden ze in het gezinskamp Montpellerin ondergebracht. Hij moet er in de keuken werken. 's Avonds amuseert hij zijn lotgenoten. Na de geallieerde landingen in Normandië laat de Zwitserse regering de geïnterneerden in de herfst van 1944 vrij. Max gaat naar Engeland en sluit zich aan bij de Prinses Irene Brigade. Hij treedt daar op voor militairen. Intussen wordt vrijwel zijn gehele familie in Duitse kampen vermoord.

Na de oorlog komt hij weer naar Nederland. Tot juni 1946 is hij stafmedewerker van prins Bernhard op Paleis Soestdijk. Hij wordt tekstschrijver voor cabaretiers zoals Snip en Snap. Op 7 november 1952 begint Tailleur het cabaret 'De Doofpot' in een voormalig café aan het Rembrandtplein in Amsterdam, waar hij tot 1966 met veel succes zijn moppen tapt. Om gezondheidsredenen moet hij tegen het eind van de jaren zestig stoppen, maar in 1971 begint hij de Geinlijn (020-211811), die mensen kunnen bellen om de mop van de dag te horen. Max overlijdt op 12 oktober 1990 in Amstelveen. Zijn lijfspreuk is 'Ik lach om niet te huilen'. In 2012 is het theaterstuk 'Max Tailleur: Ik lach om niet te huilen' ten tonele gebracht.