Johan Jacob Greter

Johan Jacob Greter werd geboren in Amsterdam op 25 oktober 1900. Hij werd beroepsofficier bij de veldartillerie van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL). Na een verblijf in Nederlands-Indië keerde hij in 1931 terug naar Nederland. Er volgden in 1931-1932 en in 1937-1938 detacheringen in Italië en Duitsland ter bestudering van de in die landen gevolgde methoden in het leger. Verslag deed hij onder meer in de Militaire Spectator. In 1935 ging hij van het KNIL over naar het Nederlandse leger. In 1936 nam hij als ruiter deel aan de Olympische Spelen te Berlijn. Hij behaalde daar met zijn team bij het onderdeel Hindernisruiters een zilveren medaille.

Tijdens de inval van het Duitse leger in Nederland was Johan in Maarsbergen als kapitein-adjudant bij het 4e regiment veldartillerie betrokken bij gevechten rond de Grebbeberg. Hij zou later voor zijn moedige gedrag worden onderscheiden met het Bronzen Kruis. In mei 1942 werd hij als krijgsgevangene naar Duitsland afgevoerd, maar vanwege een knieblessure keerde hij voor de behandeling daarvan in juni terug naar Nederland.

Het jaar daarop, in juni 1943, vertrok hij weer naar Duitsland; tot zijn gezelschap in de trein naar Stanislau behoorde ook zijn mede-ruiter en collega-officier bij de Olympische Spelen C.F. Pahud de Mortanges. Samen wisten zij kort na het passeren van de Nederlands-Duitse grens uit de rijdende trein te springen en zo zich te onttrekken aan hun krijgsgevangenschap.

In november 1943 werd hij via de hulplijn van Karst Smit naar Brussel overgebracht en vervolgens met behulp van diverse passeurs via Parijs, Bordeaux, Dax en Bayonne naar St. Jean de Luz gebracht, vanwaar hij in gezelschap van een viertal Engelsen door een passeur naar het Spaanse Irun werd geleid. Vandaar bereikte hij begin december 1943 Madrid. Vervolgens reisde hij naar Villa Real in Portugal; daar ging hij aan boord van een Brits schip dat hem naar Gibraltar bracht. De commandant van de Nederlandse onderzeeër O-21 F.J. van Dulm nam bij zijn vertrek uit Gibraltar naar Engeland op 10 februari 1944 zeven militaire ‘lifters’ mee, onder wie kapitein Greter. Zij bereikten op 22 februari 1944 de Schotse plaats Dundee.

Greter was in tweede echt gehuwd met Marguerite Boecking, met wie hij drie kinderen kreeg. Na haar overlijden hertrouwde hij in 1949 met Elisabeth Wolterbeek. In 1952 werd hij begiftigd met het Officierskruis met de zwaarden in de Orde van Oranje-Nassau. Hij eindigde zijn militaire carrière in de rang van kolonel. Greter overleed te Ede op 29 januari 1975.